वैयक्‍तिक

प्राण थोडासा जळावा लागतो...

प्राण थोडासा जळावा लागतो...
मीलनासाठी दुरावा लागतो!
ताल का नुसतेच सांभाळायचे?
सूरही राणी जुळावा लागतो...

रक्तात साकळूया

आता असे जळूया
विश्वात दर्वळूया

पेटून आज दोघे
प्रेमात पाघळूया

उधाण

बेभान नाचणारे बेहोष घुंगरू मी
बेताल पावसाची का आर्जवे करू मी?
माझ्याच बासरीचे रानात सूर सार्‍या
सांगा कुणाकुणाचे वनवास मंतरू मी?

अंतरा

स्पंदनांचा आज माझ्या आसरा हो
तू सखे बागेत माझ्या मोगरा हो
शोधतो मी माझिया रूपास राणी
दर्पणी जो पाहतो तो चेहरा हो

स्वप्नास पांघराया...

ओठांस लाव राणी प्याला रिता कराया
ओतीन जीव माझा प्याला पुन्हा भराया

अमृताची खाण

शब्द माझा अर्जुनाचा बाण आहे
केशवाच्या बासरीचा प्राण आहे
झोकतो आहे जरी प्याले विषाचे
काव्य माझे अमृताची खाण आहे

शिल्पकार

झेलावयास माझी छाती तयार आता
घाला नव्या दमाने तुमचे प्रहार आता

साधं सोपं आयुष्य

साधं सोपं आयुष्य
साधं सोपं जगायचं
हसावंसं वाटलं तर हसायचं
रडावंसं वाटलं तर रडायचं

तू खुले आकाश माझे, तू नवा विश्वास माझा (हजल)

तू खुले आकाश माझे, तू नवा विश्वास माझा
मी तुझ्यासाठी बुडवतो गायनाचा क्लास माझा

नेहमीची ही परीक्षा, तीच पुढल्या बेंचवरती
पाठ होते पाठ अन हुकतो सदा फस्क्लास माझा

आठवणींचा पाऊस

मी नसताना जेव्हा माझ्या गावी तू गेला असशील
बेभान होऊन दुपारभर माझ्या अंगणात कोसळला असशील.

सांग मला, मी नव्हतो म्हणून थोडं जास्त दाटलं होतं का?
अंगणामध्ये नेहमीपेक्षा पाणी जास्त साठलं होतं का?

पाने

Subscribe to वैयक्‍तिक