गंभीर

टेरेसचं दार

दहाव्या मजल्यावरचं
दहा बाय वीसचं माझं छोटंसं टेरेस
ओपन टू स्काय वगैरे
त्यात आम्ही हाैसेनं फुलवलेली
छोटीशी बाग
गुलाब, मोगरा, जाई, प्राजक्तापासून
शेवंती, झेंडू, सदाफुली आणि चाफाही!

आजही पोहे सॉलिड टेस्टी झाले होते!

माझ्या सासर आणि माहेरच्या बहुसंख्य लोकांपेक्षा
जास्त शिकलेली, जास्त कमावणारी माझी बायको

तिलाही दरवेळी ताण येतो
माझ्या माहेरची लोकं
जेवायला येणार असतात तेंव्हा!

सिद्धार्थ

एका भल्या पहाटे
एेश्वर्य ओसंडून वहाणाऱ्या महालात
निवांत निजलेल्या आपल्या बायको आणि मुलाकडे
शांतपणे पाठ फिरवून
सत्याचा शोध घेण्यासाठी बाहेर पडलेला
तेंव्हाचा सिद्धार्थ

खऱ्या आणि खोट्याच्या व्याख्या

आजवर जे वाटलं ते लिहिलं
जसं वाटलं तसं लिहिलं
जे लिहिलं ते आॅनलाईनच पोस्ट केलं
कधी फोरम्सवर
कधी स्वतःच्या वेबसाईटवर
कधी फेसबूकवर

प्रेम करत जगायचं... जगण्यावर

मी पुढच्या तासाभरात मरण्याची शक्यता किती आहे?
जवळपास शून्य!
दिवसा-दोन दिवसात?
शून्याच्याच जवळपास!
महिन्याभरात? वर्षभरात?

मी त्यांना सांगत होतो

मी त्यांना सांगत होतो
दोन अधिक दोन चार...
पाण्याला रंग नसतो...
साप हा सरपटणारा प्राणी...
इत्यादी साधं सोपं गणित, शास्त्र वगैरे

सव्वा अब्ज लोकांचे अडीच अब्ज हात

सव्वा अब्ज लोकांचे
अडीच अब्ज हात
अहोरात्र मेहनत करायला तयार असताना
या देशाचा कायापालट होणं
सहज शक्य आहे राव!

जेंव्हा मी मांडलं माझ्या लाडक्या देशाचं भवितव्य

जेंव्हा मी मांडलं माझ्या लाडक्या देशाचं भवितव्य
तरल, गहिऱ्या शब्दांतल्या कवितांमध्ये
लोक म्हणाले, कोण हा बावळट कवी?
काय लिहितोय हे टपराट…..

एक हजार पुरुष बालकांमागे, आठशेच स्त्री बालकं

एक हजार पुरुष बालकांमागे
आठशेच स्त्री बालकं जगू देणारा आपला समाज,
त्यातून तयार होणारे कमीत कमी 200 'वंचित' पुरुष,
त्यांच्या आजुबाजूला
टीव्ही, सिनेमे आणि इंटरनेटद्वारे वाहणारी
सेक्स आणि पॉर्नची मुक्त गंगा,
'शारीरिक सुख हाच सर्वोच्च आनंद' या संदेशाचा
चहुदिशांनी सतत होणारा भडिमार,
या 'आनंदात' रमताना दिसलेले
काही थोर राजकीय, अध्यात्मिक आणि सामाजिक नेते...
आणि आपण काहीही केलं तरी
कायदा आपलं झाट वाकडं करू शकत नाही
ही खात्री...

हे सारं आमच्या समोर स्पष्ट दिसत असतानाही
आम्ही हतबल होऊन विचार करतो

पाऊस फिरकला नाही, नुसतेच ढगाळून गेले

डोळ्यात चार थेंबांचे
आभाळ तरारुन गेले
पाऊस फिरकला नाही,
नुसतेच ढगाळून गेले

दाटून आले तेंव्हा मी
रोवून पाय बसलोही
देहात जरा रुजण्याचे
आभास थरारुन गेले

गोंगाट कुठे मेघांचे,
थैमान कुठे वाऱ्याचे
अन जरा थरकता वीज,
अस्तित्व लकाकून गेले

येईल अता वेगाने,
भिजवेल मला प्रेमाने
गात्रांत नव्या स्वप्नांचे
आभाळ फुलारुन गेले

मज किती वाटले तरिही,
मी किती थांबलो तरीही
पाऊस फिरकला नाही...
नुसतेच ढगाळून गेले...

पाने

Subscribe to गंभीर